Być dla innych

W drugiej połowie listopada ukaże się kolejny numer "Być dla innych". Tematem przewodnim kwartalnika jest humor w nauczaniu. Artykuły o pogodzie ducha, anegdoty i dowcipy kierujemy głównie do nauczycieli i rodziców.

Czy kiedykolwiek człowiek osiągnie pełne poznanie? Czy przyjdzie takich czas, że będziemy znali w pełni wszystkie prawa rządzące wszechświatem? Dlaczego niemożliwość przeniknięcia wielu tajemnic skłania jednych do wiary w Boga, innych natomiast do agnostycyzmu czy nawet ateizmu?

Kiedy w obecnym Roku Miłosza (setna rocznica urodzin poety: 1911-2011) zostałem zaproszony, by pomyśleć o granicach poznania, przyszedł mi na myśl fragment jego poematu Po ziemi naszej (1961) z tomu Król Popiel i inne wiersze.

Wielu z nas katechetów doświadcza sprzecznych odczuć związanych z zawodem, który wybraliśmy. Na początku mojej pracy przeżywałam wewnętrzny konflikt z powodu tego, że za "mówienie o Bogu" biorę pieniądze. Na szczęście mądrzy ludzie wytłumaczyli mi, o co w tym wszystkim chodzi.

Uważam, że powinniśmy mówić o zasadach bycia w grupie jako o dorobku ludzkości. Naprawdę. Te zasady zostały wypracowane przez setki tysięcy lat. Ludzie po prostu nauczyli się tego, że grupa efektywniej pracuje, gdy jedna osoba mówi, a reszta słucha.

Wśród wielu uczących przeważa opinia, że dobry nauczyciel to ten, który nie ma problemu z dyscypliną na lekcji. Ale czym jest dyscyplina? Potocznie rozumiana wywołuje negatywne skojarzenia. Budzi nawet opór jako coś, co zagraża wolności człowieka, podporządkowuje wobec niej jednych drugim.

Tym razem rozpoczynamy w „Być dla innych” dyskusję o dyscyplinie w szkole, w pracy i w życiu codziennym. Wielu nauczycieli i rodziców przyznaje, że nie przychodzi im łatwo dyscyplinować dzieci. Z jednej strony pragną wychować je do niezależności, z drugiej zaś strony chcą, by słuchały ich nauk. Czy narastające trudności w prowadzeniu zajęć lekcyjnych i angażowaniu dzieci w rodzinne obowiązki mają swoje źródło w zmianach kulturowych, czy też są efektem nieumiejętności dorosłych?

Rozmowa z panią Ewą Marszał, mieszkającą we wspólnocie jezuitów w Warszawie-Falenicy i dzieląca swoją życiową misję z misją Towarzystwa Jezusowego.

Nie ma jak podróże - polska zima, PKP i remonty torowiska, które przedłużają podróż o trzy, cztery godziny. Można przeklinać swój los pasażera i z bezsilności narzekać. Można też niekończącą się podróż wykorzystać do przemyśleń lub poznania mentalności współpasażerów.